ARRIARAN ANAIAK PILOTAKO TXAPELDUNAK 1961

Oso urte ona izan zen 1961 Arrasateko pilotarako. Herriko pilotariak gogor ari ziren frontoietan: Bolinaga, Zurdo de Mondragón, Mondragonés II eta Arriaran bi anaien izenak karteletan agertzen ziren igandero. Goi mailako pilotariak ziren orduan Arrasaten eta herritarrek giro hura bizitzen zuten, sakon. Bi anaiak 1961eko martxoaren 26an txapeldun geratu ziren Eibarren. Gogora dezagun txapelketak eman zuena.

Pako eta Joxe Arriaran, III eta II

Testuinguru hartan herriko pilota zaleek pozik hartu zuten, aspaldiko partez binakako txapelketa antolatu behar zeneko albistea, 1960ko abenduan zabaldua, eta bikoteen artean Arriaran III-Arriaran II anaiak zeudela. Historia apur bat eginez, 1945etik ez zen horren espezialitateko norgehiagoketarik egiten. Urte hartan Txikito de Iraeta eta Lazkano gertatu ziren txapeldunak Atano VII eta IV.ren kontra. Beraz, pilotan erregetza berri bat ireki zitekeen txapelketa hartan eta Arrasaten konfiantza osoa zegoen ipinita euren ordezkariengan. Ondoan doaz lehiaketa hartan parte hartu zuten bikoteen datuak, pilotako enpresak komunikabideetara eman zituen bezala:

“Pareja: Hermanos Arriarán. Delantero, Arriarán III,  Francisco Arriarán Aramburu. Nacido en Mondragón (Guipúzcoa) el 15-1-1931. 85 kilos. 1´77 metros. 29 años. Zaguero, Arriarán II, José Arriarán Aramburu. Nacido en Mondragón (Guipúzcoa) el 13-8-1926. 76 kilos. 1´74 metros. 34 años. Campeón individual los años 1955 y 1956.

Pareja: Ogueta-Echave X. Delantero, José María Palacios, Ogueta. Nacido en Vitoria (Alava) el 2-9-1935. 90 kilos. 1´78 metros. 25 años. Campeón individual los años 1958 y 1959. Zaguero, Echave X, José María Echave Alcibar. Nacido en Zumaya (Guipúzcoa) el 24-4-1924. 88 kilos. 1´87 metros. 35 años.

Pareja: Barberito I – Soroa. Delantero, Barberito I, Abel San Martin, Nacido en Baños de Rió Tobía (Logroño) el 11-9-27. 77 kilos. 1´76 metros. 33 años. Campeón individual el año 1952. Zaguero, Soroa. Miguel Soroa. Nacido en Elduayen (Guipúzcoa) el 11-1-26. 84 kilos. 1´80 metros. 34 años. Campeón individual el año 1954.

Pareja: García Ariño I- Azcarate. Delantero, García Ariño I, Jesús García Ariño. Nacido en Axpe-Marzana (Vizcaya) el 1-7-1934. 88 kilos, 1´81 metros. 26 años. Campeón individual el año 1957. Zaguero, Azcárate, Hilario Azcárate Lupiola. Nacido en Elorrio (Vizcaya) el 9-9-1935. 89 kilos. 1´82 metros. 25 años. Campeón individual del año actual 1960”

Datu horien arabera, Joxe Arriaran zen zortzi pilotarietatik altura gutxienekoa eta baita pisuari zegokionez ere.  Denok denon aurkako eran planteatu zen txapelketa. Baina gauza ezin zen modu txarragoz hasi. Lehen partiduan, Tolosan, 1960ko abenduaren 4an Barberito-Soroa eta Garzia Ariño-Azkarate lehian ari zirela, aurrelari bizkaitarrak sekulako kolpe hartu zuen eta erretiratu behar izan zuten kantxatik. Bartzelonara eraman zuten ebakuntza egitera eta, ondorioz, txapelketa bertan behera geratu zen. Enpresak orduan hiru bikoteekin jarraitzea erabaki zuen, eta txapelketa luzatzearren bi txandatara jokatuko zen. Eta hala gertatu ere. Hona hemen sei partiduetako datuak:

1.- Ogeta-Etxabe X / Barberito-Azkarate: 6-22 (Bilbo. 19601215)

2.- Arriaran anaiak – Barberito Azkarate: 22-7 ( BIlbo. 19601229)

3.- Arriaran Anaiak – Ogeta-Etxabe X: 22-15 (Bergara. 19610108)

4.- Arriaran Anaiak- Ogeta –Etxabe X: 22-21 (Eibar. 19610115)

5.- Arriaran anaiak- Barberito-Azkarate: 22-18 (Mungia. 19610122)

6.- Ogeta- Etxabe X – Barberito-Azkarate: 22-6 (Bergara. 19610130)

Arriaran anaiak lau partiduetatik lauetan atera ziren garaile. Eta beste bi bikoteek bana garaipen lortu zuten. Finalista garbiak izan ziren., beraz, Arrasateko anaiak, eta bestea, azkenean, tantoengatik sailkatu ziren Ogeta eta Etxabe X.

Baina bitxia zen, arautegiaren arabera, finala bi lehenen artean jokatu behar zela. Hain diferentzia handia izan arren, azkenean bigarrenak eraman zezakeen lehiaketa txapeldun moralen, adibidez, lesio batengatik. Horregatik, fianala jokatu zen egunean, 1961eko martxoaren 26an, “La Voz de España” egunkari donostiarraren Ezkiaga kazetariak zioen:

“Es posible que esta mañana se cometa en el frontón eibarrés una de las mayores injusticias deportivas en los anales de la historia pelotística… si ganan Ogueta-Echave X la final del torneo mano parejas. Porque se llevarán título, honores y el premio de las 28.000 pesetas, por haber ganado una sola vez a los hermanos Arriarán, quienes terminaron la liguilla imbatidos, después de haber vencido a los “campeones” repetidamente. Pero el Reglamento no tiene corazón. Se hizo así. Antes de iniciarse la competición se dieron a  conocer sus cláusulas y todos las admitieron”

Aurrekoa irakurrita eta, noski, finala nola jokatuko zen pilotari guztiek bazekitela kontuan izanda, zergatik arriskatu zuten arriarandarrek hirugarren partiduan garaile atera ostean? Izan ere, Ogeta-Etxabe X-ri 22-21 irabazi zieten partiduaren biharamuneko kronikan, “El Pensamiento Alavés” egunkariak zekarren:

“… la muy superior intervención de Arriarán II, que volvió a  demostrar su clase, su categoría y ese pundonor a prueba de bomba. Ayer se puso nuevamente de manifiesto, pues tras resultar lesionado en una recogida difícil, y ser atendido en el vestuario, regresó a la cancha, donde con el mayor empeño consiguió terminar el encuentro, redondeando la victoria con la elección del mejor pelotari del cuarteto”

Lesionatu egin zen Joxe Eibarren, eta hala ere handik astebetera Mungian jokatutako laugarren partiduaren bila atera ziren anaiak… eta baita lehian gailendu ere.  Ez zuten behar puntua finalera iristeko, baina…. Eredugarria, oso.

Eta finala heldu zen, 1961eko martxoaren 26an. Eibarren. Irakurleari aukera eman nahi diot, Juan de Irigoyen kritikoak "La Gaceta del Norte" egunkarian "partiduari buruz egindako kronikaz jabetzeko. Lehenik, diodan katedra Ogeta-Etxabe X-ren alde atera zela, 100/85.

Arriaran anaiek ez zuten partidu bat ere galdu. Finaleko datuak: 659 pilotakada. Luzeena, 117 pilotakadarekin. Sakeko tantoak: bat bakarrok (Arriaran III) Txapelketako pilotaririk onena: Arriaran II. Ogetaren lesioa: ziatika, zaintiratu lunbarrarengatik. Pilotariek eurek eraman zuten aldageletara Ogeta. 17 minutu geldirik egon zen partidua. Ogetari  novocainako injekzioa jarri zitzaion.

Pilota txapelketa hura ez zen berriz eratu 1978ra arte. Beraz, Pako eta Joxe kantxetatik erretiratu zirenean, binakako txapeldunak ziren. Ohorea eurentzat.

Partiduaren ostean (irakur jatorrizko argazkiaren oina)

Garaikurrak jasotzen ari, Bidarte enpresariaren
eskutik

Jose Antonio Elola Olaso estatuko kirol ordezkaria eta Luis Navas Espainiako Pilota Federazioko presidentea, txapeldunekin

Argazkiak: Arriaran bilduma (Laso) eta JMVM

Bere interesarengatik, kronika idatzi zuen egunean bertan, Juan Irigoyenek " Un caso de deontología" tituluarekin argitaratutako iritzi idazkia aldatzen dut hona:

ARRASATEKO PILOTARI BURUZ GEHIAGO JAKITEKO / PARA SABER MÁS SOBRE LA PELOTA EN MONDRAGON

PILOTA ARRASATEN. ISTORIOAK

ARRIARAN II.ren AGURRA KANTXETATIK. 50 URTE

Joxe Arriaran 1972an

1972ko ekainaren 7 izan zen Arrasateko inoizko kirolaririk nabarmenetakoaren bere agur profesionala. Izan ere, berrogeita hamar urte betetzen dira Joxe Arriaran Aranburu Arriaran II-ak pilota zaleen bihotzeko txalo zaparrada jaso zuenetik,  hogeita zortzi urtez Euskal Herriko eta kanpoko pilota kantxetan bere maisutasun eta gizatasuna erakutsi ondoren.

Egun zirraragarri haren aurrean medioek Joseri eskainitako albisteetan azpimarratzen zuten arrasatearraren izaera eskuzabala, txiki-txikitatik Arrasateko ikastetxeko frontoian pilotan hasi zenetik. Eta gogoratzen zuen batez ere Juan Bautista Azkarate “Mondragonés”en ondoan ikusi zuela pilotari izan zitekeela. Txapeldun handiarekin entrenatzen ziren herriko gaztetxoak. Baina nola eman urratsa pilotari on eta publikoak estimatua izateko? Eta Josek bi izen aipatzen zituen, bere karreran garrantzi handia izan zutenak: lehena, kirol zalea gaztarotik baina batez ere modu pasiboan: Jose Añibarro, Unión Cerrajera S.Aren idazkaria izandakoa, betidanik Joserengan pilotari onaren itxura ikusi zuena eta profesionala egitera animatu zuena; eta bigarren makulua, oinarrizkotzat Arriaranen ustez, Santi Etxebarria “Zurdo de Mondragón” izan zen, Jose baino zazpi urte zaharragoa, ordurako kantxetan izena irabazi zuena. Bergaran ari ziren Zurdo eta Arriaran entrenatzen arratsalde batean, Etxebarriaren partidu baten aurretik, eta frontoiko enpresariek galdetu bide zioten zein zen laguntzen ari zitzaion mutil hura.

Handik bost egunetara Ondarruko frontoian debutatu zen arrasatearra Zugadiren kontra, eta Joxek  irabazi zuen, 18-14. 1944 urtea zen, abuztuaren 30ean. 75 pezeta eman zioten.  Joxek 18 urte zituen egin berriak (1) Diodan, egun  eta frontoi berdinean Eugenio Bolinagak egundoko erakusketa egin zuela. Kortabitarteren laguntzarekin, 22-17 irabazi zuen arrasatearrak  Arrien-Gallastegiren kontra. Eta, jakina, gogoratu behar da ordurako Felix anaia, Arriaran I, profesional mailan ari zela, eta emaitza onekin gainera. Hortik Joxe, sagaren II. izatea.

Joxe eta Pako anaiak

Joxe Arriaranek 2.100 partidutik gora jokatu zuen bere bizitzan eta nabarmentzekoak dira irabazitako buruz-buruko bi txapelak (1955 eta 1956) eta Pako anaiarekin lortutakoa (1961) Urte hartan Arriaran II Gipuzkoako kirolaririk onentzat hautatu zuten eta Kirol Merituzko dominarekin sariztatu zuten (2), urte bakar batean ia ehun partidu jokatu baitzuen. Eta hori, noski, pilotatik kanpo ere lan egin behar izan zuela… familia aurrera atera ahal izateko.

Joxek gogoratzen zuen behin, inoiz jokatutako partidurik gogorrena Zurdo de Mondragon bere lagun handiaren kontra izandakoa gertatu zela. 22-21 irabazi zuen Arriaranek, 105 minutuko lehiaren ostean. Eta galdu arren, gogoratzen zuen 1946ko Errege Egunean Eibarren jarri zioten beste partidu gogorra. Joxek zioen moduan,  hasten ari zen eta kantxan trebatzeko aukerak ematen zizkion enpresak. Urtarrilaren 6 urrun hartan  Atano III eta Gallastegiren kontra aritu zen, Akarregirekin bikotea eginez. 22-4 irabazi zuten lehenek. Prentsak biharamunean zioen:

“Decíamos “¿No será una carga excesiva la que se ha impuesto a Acarregui y Arriarán II en su lucha contra Atano y Gallastegui? El resultado fue 22-4 en favor de Mariano y Miguel. Además se sacó una pelota excesivamente viva, que perjudicó mucho a Arriarán (todavía no ha cumplido 20 años y no tiene mucha fuerza) quien, como es natural, al verse obligado a jugar con aquella pelota no pudo rendir su labor habitual y terminó completamente desmoralizado. Creemos que debía haberse utilizado una pelota más adecuada para el chavalín de Mondragón, en atención a que el mismo está ahora haciéndose como hombre, ha empezado a formarse como jugador”

Hogeita zortzi urtez profesionalean ihardun ondoren Joxek 1972ko otsailaren 20ean egin zen publiko albistea: Joxek pilotari profesional izateari utziko zion. Berrogeita sei urte egiteko zen eta gorputzak ez zion berak nahi zuen bezala laguntzen. “Nire urterik hoberenak pilotari lotuta eman ditut eta zoriontsua izan naiz” zioen egun hartan. Nik hemeroteketan aurkitu ditudan datuen arabera, azken partidua Bergaran jokatu zuen Joxek, 1972ko otsailaren 12an, Berasaluze IV bikotekide zuela, Pierola eta Aldazabalen kontra.

Omenaldiko pilotariekin, Joxe bizkarrez

Eta heldu zen pilotaren munduko zale eta enpresek Joxeri omenaldia
egiteko eguna. 1972ko ekainaren 7 izan zen jai handia, Bergarako frontoian. Jendetza ikaragarria bildu zen hara, Joxeri omenezko keinua eskaintzera. Adierazi behar da, ekitaldi hartan Pako anaiari – Arriaran III-  ere agertu ziotela zaleek euren eskerroneko errekonozimendua, espainiar gobernuak Kirol Merituzko Dominarekin saritu baitzuen Arriaran pilotarien sagako gazteena, eta domina "Txus" Fernandez Iriondo Pilotaren Gipuzkoako Lehendakariak ipini zion. 

Kirol Merituzko Domina Arriaran III.ri

Egun seinalatu hartako gauean bi anaiak modu bereziz dirdiratu ziren pilotaren zeruan. Gutxi balitz bezala, bi anaiek hurbil eduki nahi izan zuten ekintza hartan, euren kirol bidea irekitzen hasiera-hasieratik lagundu zien beste pilotari arrasatearra: Santiago Etxebarria “Zurdo de Mondragón”. Santirentzako txaloek ere berotu zuten pilota lekuko giroa. Omenaldiko egunean honela irakurtzen zen “El Diario Vasco” donostiarrean:

“Joshe Arriarán, ganador o derrotado, siempre se retiraba con el aplaudo del público. Arriarán II ha conocido las derrotas luchando en la cancha, dando todo cuanto tenía en cada ocasión. Para él no había circunstancias, categoría del partido, ambiente que al mismo rodeaba, localidad en la que jugaba. Para él. Sólo había el jugar a la pelota “cada vez mejor” Joshe Arriarán se retira vencedor, porque se marcha de las canchas victorioso, rendido por los años, pero con “sasoya” suficiente para seguir jugando. Su propia estimación le prohíbe continuar en la cancha, con la responsabilidad que él en todo momento supo mantener. No le va a Joshe el rendir menos y por eso se retira”

Eta Juan de Eguizale kazetariak segitzen zuen bere kronikarekin:

Bi anaien arteko besarkada

“Al comentar esta despedida de hoy y el acto de la imposición de la Medalla al Mérito Deportivo a Paco Arriarán (Arriarán III) retirado hace algún tiempo de las canchas, hoy asesor federativo y preparador de nuestros pelotaris aficionados, por simple y generosa vocación, estamos obligados forzosamente a dedicar a “Zurdo de Mondragón” nuestra admiración. Estará en Vergara esta noche. Y al recordar a los pelotaris mondragoneses, nuestro recuerdo y nuestra oración será para el inolvidable Eugenio Bolinaga, aquel gran maestro de la pelota, aquel animoso pelotari que tanta admiración levantó por su calidad de juego y seriedad en la cancha, y para aquella figura, casi mito, figura gigante, extraordinaria de don Juan Bautista Azcárate “Mondragonés” que fue el protagonista de una larga etapa de la vida de la pelota, y quien dio paso, vencido también por los años, al que luego sería el famoso Atano III…. Cuando los hermanos Arriarán se abracen una vez más en la cancha, estarán celebrando el triunfo de haber logrado el Campeonato de la Estimación, el mejor triunfo de cuantos hayan conquistado, sabiendo que dejan muchos y buenos amigos. Y en ese abrazo se fundirán también el de los pelotaris mondragoneses citados y el de toda la afición, que se siente honrada de haber contado con unos maestros como Joshe y Paco Arriarán”

Omendua, besteak beste, Pako anaia etra Zurdo de Mondragonekin

Bergarako frontoiko harmailetako jesarleku batean zeuden gau hartan Rosa Aranburu, arriarandarren ama, Enkarna Elorza Joxeren emaztea, Kristina Arregi Pakoren emaztea eta bi anaien sendi zabala. Araba, Bizkaia, Gipuzkoa, Nafarroa eta Errioxako Pilota Federazioak presente egon ziren – Espainiako Federazioa ez. Arrasateko Udalak, frontoi desberdinetako ordezkariek, eta, batez ere, pilota zaleek jo zuten tropelean frontoira.

Joxe, ama eta emaztearekin

Joxe, senide eta lagunek inguratuta

Joxe eta Jesus Garzia Ariño, "Peino" eta Berezibar adiskide arrasatearrekin

Pilota partiduak antolatu ziren, eta pilotarien aldeko eskaintza zabala izan zen parte hartzeko. Uneko izarrik dirdiratsuenek azaldu zuten euren burua – Federazioak zigortuta zegoen Julian Lajos barne- baina denei txanda eman ezin zitzaienez, Retegi I-Andueza  bikotea Ogueta-Naldaren kontra lehiatu zen, 15-22 arabarren alde.  Bigarren partiduan, Garzia Ariño I - Tapia I / Berasaluze IV - Orexa II bikoteek ihardun zuten eta azkenak izan ziren garaileak, 22-16.

Baina askori malkoak isuri arazi zizkiena, bi partiduen arteko tartean gertatu zen, bi anaiak besarkada handi batean lotu zirenean. Publikoa, agintari, kirolari eta hara bildutako guztiak, pilotaren liburuaren urrezko orri bat ixten ari zeneko lekukoak bihurtu ziren. Joxe Arriaran agur esaten ari zitzaion pilota profesionalari, bizkarrean motxila ederra zeramala, hamarkadatako bere txapeldun-izaerari esker betea.

ARRASATEKO PILOTARI BURUZ GEHIAGO JAKITEKO / PARA SABER MÁS SOBRE LA PELOTA EN MONDRAGÓN

PILOTA ARRASATEN. ISTORIOAK

---

(1) 1926ko abuztuaren 13 jaio zen Joxe Arrasaten, eta 2015eko urtarrilaren 31n hil zen Aramaion.

(2) 1961-05-14an, Bergarako frontoian ipini zion domina Jose Antonio Elola Olaso kirol idazkari espainiarrak. Ekitaldi hartan buruz buruko pilota finala jokatu zuten Azkarate eta Etxabe X.k. Lehenak irabazi zuen.

Argazkiak: Arrasateko Udal Artxiboa (Laso), JMVM, 

ARRIARAN II. BIGARREN TXAPELA 1956an

Bihar, hilak 6, hirurogeita bost urte beteko dira Arriaran II pilotari ahaztu ezinak egun gogoangarri berri bat bizi arazi ziela bere herrikideei. Eta gaurko ekarpen honetan egun haren oihartzuna ekarri nahi dut txoko honetara.
Aspaldi idatzi nuen Jose Arriaran pilotari arrasatearrak lortutako lehen txapela nagusiaz. Arriaran II 1955ean koroatu zen eskuzko modalitatean buruz-buruko txapeldun, Migel Soroaren kontra Bergaran egindako partiduan. Baina arrasatearrak bigarren aldiz ere jantzi zuen nagusitasunaren ikurra den txapela, noiz eta 1956an,  Jesus Garzia Ariño atxondoarraren aurka, Eibarko Astelena frontoian.

Eta bigarren lorpen handia 1956ko maiatzaren 6an izan zen. Artean Arrasaten amatatu gabe zeuden 1955eko “Gora Joshe! Aupa txapelduna” oihuak, eta Arriaran II.ak ostera borrokatu behar zuen bigarren txapelaren bila. Egia esan arrasatearrak ez zuen finala beste partidurik jokatu behar izan, garaiko arauen arabera aurreko txapelduna automatikoki baitzegoen sailkatuta finalerako. Baina gauzak ez ziren errazak izan Joserentzat, ezta gutxiagorik ere.

Jesus Garzia Ariño heldu zen faborito Eibarrera. Medioek garbi azaltzen zuten bizkaitarra egundoko jokoa erakusten ari zela final aurrekoetan eta, banaka batzuk kenduta, egunkariek Garzia Ariñoren alde egiten zuten. Salbuespen horien artean, adierazgarriena “El Pensamiento Alaves”eko  kritikoaren iritzia egin zait, finala baino egun batzuk lehenago idatzia:

“La pelea del domingo puede ser una reproducción de lo que sucedió hace un año con Soroa, si es que García Ariño no acierta a sujetar sus nervios, los cuales, con estas “posturas” que registra la cátedra, no salen nada beneficiados. Por contra, favorecen a Arriarán II, que puede verse en inferioridad y que luego puede ser el más fuerte en la cancha. ¿No opinan Vds. así?

Nada se sabe de su estado actual. Tal como están las cosas puede que inclinarse por el vizcaíno sea lo mejor, pues su buen momento puede significar mucho en la pelea. Pero no somos nosotros quienes tenemos toda la confianza depositada en García Ariño. También nos queda nuestra parte en favor de Arriarán, que además sale en plan de víctima”

Eta horrela zeuden gauzak, maiatzaren 6ko goizean, bi pilotariak kantxara agertu zirenean.

Frontoia jendez lepo zegoen, eta kalean hiru bider garestiagoak ordaindu ziren igande goizean sarrerak – 350 pezeta-  leihatilako prezioa baino. Goizeko hamaikak jo berriak ziren bi pilotariak azaldu zirenean. Lehen ezustekoa: Arriaran gerriko urdina zeraman,  eta ez  –txapelduna izateagatik- zegokion gorria. Katedra, iragarrita zegoen moduan, Garzia Ariñoren alde hasi zen kantatzen, 80-70. Angelusaren ostean lehiari ekin zioten. Irakur dezagun hurrengo egunean Gasteizko “El Pensamiento Alavés”ek zekarrenaren lagintxo bat:

  Lehen sakea Arriaran II-ari egokitu zitzaion...

Hirurogeita hamazortzi minutu iraun zuen partiduak. Eta Arriaran III izan zen bere anaiarengana iritsitako lehena. Besarkada estu eta luze batean bildu ziren, Garzia Ariño txapeldunari zorion besarkada emateko itxoiten ari zen bitartean. Eta orduan, bi pilotariak besarkatuta, Asteleneko publiko osoa zutirik, egundoko txalo zaparrada eskaini zien biei. Jose Antonio Elola Olaso Espainiako Kirol Ordezkariak ipini zion Joseri txapela eta bi pilotariak elkartuta erretiratu ziren aldageletara.

Partidua amaitu eta Arrasate giza-leherketa bat izan zen. Irratiek zale arrasatearrengana ordubete eta hamazortzi minututan eragindako emozioa bilakatu zen eta jai erraldoi bati ekin zitzaion. Gaueko azken orduetaraino helduko zen jai polita disfrutatu zuen Arrasateko herriak, haur, gazte eta nagusiok kaleak bete… genituela. Ni ere hantxe ibili bainintzen, kalez kale, udaletxeko plazara iritsi bitartean. Eta aitortu behar

dut, Joseri egindako harrera ekitaldi zaratatsu eta alai hartan zirrara gehien egin zidana… Jesus Garzia Ariño bertan egotea izan zela. Izan ere, txapeldun ordeak Arrasateraino lagundu zion bere arerio baina lagunari eta arrasatearrok biziki eskertu genion keinua, Josek eskatuta, txapeldunarekin batera udaletxeko balkoira azaldu zenean.

 

Argazkiak: JMVM

PILOTA ARRASATEN. ISTORIOAK

Aurrerantzean Arrasateko pilotari buruzko idazkiak helbide honetan aurkituko dituzu, DENAK BATERA:

https://txemax3.blogspot.com/2021/05/pilota-arrasaten-istorioak.html